De mist trekt op als ik aan mijn wandeling begin. Net geen 8 km tussen onze slaapplek in Izel en de abdij. Een soort pelgrimstocht voor watjes. Je gaat te voet, maar het duurt geen dagen. Ik heb er zin in. Een beetje uitbreiding van de wandeling om langs mooiere en rustigere wegen te gaan, dat doe ik.
Gaandeweg merk ik: ik loop 4 paden tegelijkertijd. Het pad voor mijn voeten, stap voor stap, vlak of met een plotse hindernis. 3 paden in mijn hoofd. Het pad van het project waar ik enkele dagen aan wil werken. Het pad van de herinnering, we lopen door de streek waar ik met de familie maanden vakantie doorbracht. Het pad van de liefde: vanmorgen zwaaide ik Annick uit, nu zit ze in mijn hoofd en ook een beetje in mijn lijf. Ik zal ze deze week niet missen, want ze is zo dichtbij.
Van de verrassing die me in Orval wachtte heb ik een hele column gemaakt.
DAGBOEKFLITSEN